Dag 116, Het is gewoon een zee inham, GEWOON EEN ZEEINHAM!

Zo, ik zal maar weer eens wat schrijven dacht ik zo. Er is al weer wat tijd overheen gegaan sinds de laatste keer, sta al weer ruim een maand op de brug en er is nog genoeg gebeurd hier aan boord waarvan ik helaas niet alles op internet kan zetten.

Op de brug dus, ik was erg blij om eindelijk naar boven te gaan maar helaas was het niet waarop hoopte, eerlijk gezegd was het lange tijd erg treurig gesteld gezien mijn werkzaamheden. De eerste dagen heb ik mee kunnen lopen met een Nederlandse 3e officier, nadat hij van boord ging ben ik wacht gaan lopen met de tweede. In tegenstelling tot mijn tijd in de machinekamer werd er absoluut niets meer van mij verwacht en kon vrijwel mijn eigen gang gaan. De eerste week wel leuk om even “vakantie” te houden, maar voelt jezelf toch erg snel nutteloos. Ik heb tevergeefs geprobeerd wat meer verantwoordelijkheden te krijgen maar veel verder dan eens in de week een drill te organiseren en te kijken hoe de tweede zijn wacht liep kwam het niet . In andere woorden, men zou het niet door gehad hebben al zou ik een reisje missen en een paar dagen in Stenungsund blijven en het leek ook niemand echt te interesseren.

Gelukkig is daar snel verandering in gekomen met de nieuwe kapitein twee weken geleden en een nieuwe tweede die ook werkelijk wat uitlegt. Weer geen NL kapitein terwijl we toch echt Nederlandse begeleiders toegezegd waren en ook al in de planning stond, flink balen weer dus. Nogmaals, het maakt me niet eens zo heel veel uit dat deze man niet uit NL komt betreft mijn werkzaamheden maar wel voor het leven aan boord. De sociale omgang is toch heel anders, waar eerst nog film keken in de hut van de kapitein en naar de kroeg gingen, hebben we nu een zeer autoritaire man die mij niet persoonlijk aanspreekt (in mijn bijzijn) maar tegen de eerste stuurman zegt dat ik geen schoolwerk meer op de brug mag doen en muziek mag draaien. En ook vreemde regeltjes als het niet meer mogen zitten tijdens een wacht want dan kan je niet in slaap vallen (geld ook voor de officieren die al 30 jaar varen). Nou je moet flink aan narcolepsie leiden om op een stoel in slaap te kunnen vallen terwijl het buiten stormt, enige resultaat is een paar stalpoten aan het einde van de dag. Ik begrijp deze man niet en hij begrijpt ons niet, maar hij zet mij tenminste wel aan het werk. Bleek ook snel dat wij niet enige zijn die er moeite mee hadden, twee dagen aan boord en stuurt de bootsman naar huis die al heel wat maanden aan boord zat. Moet ik wel bij zeggen dat hij dat aan zichzelf te danken heeft al had het makkelijk voorkomen kunnen worden.

We waren ook aangenaam verrast met het nieuws dat er een NL kapitein een maand mee zou varen om wat ervaring met gastankers te doen, maar ook deze is niet gekomen. Ben er nu wel beetje klaar mee en ga er verder niet over zeuren, ik heb een waardeloze eerste maand gehad op de brug maar heb afgelopen week meer geleerd dan de hele maand ervoor. Dat laatste is vooral te danken aan de nieuwe tweede, een Oekraïner van mijn leeftijd. Spreekt goed engels en betrekt mij bij alles wat hij doet, heb ook het idee dat hij zichzelf wilt bewijzen want erg ijverig en net zijn eerste reis sinds zijn promotie.

En tja, het leven aan boord is verder beetje hetzelfde gebleven. Hebben erg zwaar weer gehad afgelopen/vorige week, en als ik de twee machinist mag geloven (die al 10 jaar op dit schip werkt) het zwaarste weer dat het schip ooit gehad heeft. Hebben ook wat schade geleden, binnen ging er heel wat meubilair aan wandel, is de industriële afwasmachine in de kombuis van zijn fundatie afgekomen en er heel wat servies gesneuveld. Buiten zijn er meerdere lampen kapot gegaan, is er een schotelantenne van het dak gewaaid en was de drinkwatertank leeg nadat er op het dek een nooddouche twee dagen open stond, waarschijnlijk door een grote golf op het pedaal van de kraan. Het is eigenlijk van de zotte dat we überhaupt zijn gaan varen gezien de vooruitzichten.

Was ook de eerste keer dat ik blij was met de korte reisjes die maken, twee dagen niet slapen of douchen, liever niet meer. Enige voordeel was dat het ons schema overhoop heeft gegooid waardoor we zowaar een andere haven aandeden. Een industrie gebied als alle andere, maar wat waren wij blij met het nieuws. Best sneu eigenlijk.

Gelukkig is het einde in zicht, heb die fjorden nu wel gezien, steeds dezelfde reis, elke dag grijze lucht, regen, zonsondergang om vier uur s'middags. Ja, volgende keer maar een stage in Zuid-Amerika uitzoeken.

Dag 62, Wow tweeënzestig dagen op zee alweer.

Tja goede plannen om een blog regelmatig bij te gaan houden, ik kan niet geloven dat de tijd zo snel gegaan is. En moet toch maar een wat harder aan mijn takenboek gaan werken.
Maar dan hoor ik jullie al denken; “goh Hielke, waarom heeft dat nou zo lang geduurd met dat blog van je?”. Het kan jullie niet ontgaan zijn dat ik en Larissa uit elkaar zijn, over het hoe en wat ga ik niet uitgebreid op het net bespreken, maar samengevat werd de afstand toch iets teveel voor haar. Het heeft uiteraard nogal wat voeten in de aarde gehad alvorens we de beslissing konden maken, het was immers bijna drie jaar. Ik ben dus vooral hier mee bezig ben geweest in plaats van mijn blog of schoolwerk.
Erg pijnlijk natuurlijk, al heb ik er wel rekening mee gehouden dat het op een dag voor problemen zou gaan zorgen, dat het al zo snel zou zijn had ik echter nooit gedacht. Enige troost, ik zou haar hoe dan ook niet zien tot halverwege februari.
Maar genoeg hier over, we zien wel de toekomst brengt.

Verder gaat alles op rolletjes, ik zit nog steeds in de machinekamer en doe vrijwel hetzelfde als de laatste keer dat ik hier schreef, maar krijg wel steeds meer mijn eigen verantwoordelijkheden. Logisch natuurlijk want na twee maanden ken ik die machinekamer ook wel en laten zien dat ik prima in staat ben simpele klusjes zelfstandig te kunnen doen. Wat er echter wel veranderd is, is de aanwezige bemanning.
De afgelopen weken en dagen is er een hoop bemanning vertrokken en nieuwe bemanning voor terug gekomen. Momenteel is er nog één andere Nederlandse officier, de derde stuurman, maar die vertrekt ook binnenkort en zijn alleen wij, de drie stagiaires, de enige Nederlanders aan boord. De rest is allemaal afgelost door Russen, op de hoofdwerktuigkundige na die is Engels (fijne kerel al, kan hij af en toe ontzettend uit zijn slof springen maar dat heeft nog andere factoren. Je zou kunnen zeggen dat hoeveel de vorige HWTK rookte zoveel deze man vloekt, de hele dag door).

Vanzelfsprekend is het voor ons als Nederlanders prettiger als onze begeleiders dat ook zijn, in eerste instantie vanwege de taal barrière, (al is het vaak makkelijker te communiceren met de Russen dan de Britse HWTK met zwaar accent, maar dat terzijde). Sinds vier dagen is er een nieuwe tweede machinist, net zo als de vorige uit het Oostblok Het zal misschien zo zijn dat we ons nog moeten bewijzen bij deze man, maar het voelt weer net zoals in de eerste week toen alles gecontroleerd en uitgelegd werd, en alles wat we zeggen niet uit maakt want we weten toch niets. Het blijkt onmogelijk om door te laten dringen dat we niet volledig incompetent zijn.
Daar komt bij dat er momenteel geen derde werktuigkundige aanwezig is (papieren niet op orde en de andere derde WTK ging van boord). Het moment dat twee ervaren leerlingen van pas zouden komen, maar in plaats daarvan staat de HWTK de sewage plant uit te scheppen, mij hoor daar niet over klagen, een beetje vreemd gezicht is het wel. Over een paar dagen komt er een nieuwe derde aan boord, wellicht veranderd de situatie dan wel weer. Maakt niet heel veel uit, ik ga binnenkort naar boven en heb vrijwel altijd met een Nederlander kunnen werken waarvoor dank.

Op de brug is alleen de derde geen Rus of iets anders uit die omgeving, een geheel andere situatie ten opzichte van de laatste keer dat ik schreef toen alleen de tweede geen Nederlander was. Dit is al een tijdje zo, verder weinig van invloed voor mij op de werkvloer maar wel voor het leven buiten de werkuren.
Zoals jullie weten zaten we bij de vorige kapitein nog regelmatig in de hut film te kijken en heeft ons zowaar nog mee naar de kroeg genomen. Deze man zie eigenlijk alleen tijdens het eten, maar zelf dan niet altijd. Ook heeft deze man direct bij aankomst het gezamenlijke eten afgeschaft (of zoals de Nederlandse bemanning vaak zei, ieder voor zich en god voor ons allen). Inderdaad een stuk minder gezellig. Gelukkig is er onderhand nog een derde stagiair bij gekomen, ook een Nederlander, helemaal vanaf Terschelling.

Als laatste is de wiper na elf(!) maanden afgelost, de nieuwe is net als de vorige een jongen uit Indonesië en ook meteen de enige Indonesiër waar ik dagelijks mee te maken heb. De vorige was eigenlijk een motorman (al zou hij volgens mij ook voor derde door kunnen) en sprak prima Engels. Het eerste wat ik deze nieuwe jongen leerde was het Engelse woord voor schaar. Een groot verschil en maakt het samenwerken een stuk moeilijker.
Maar zo ben ik ook eens gaan kijken hoe met de rest van deze jongens zit, er is natuurlijk een groot cultuur verschil maar dit reikt verder dan ik in eerst instantie voor ogen had. Zo hebben we een jongen die bijvoorbeeld geen achternaam heeft, één naam in zijn paspoort, vraag me dan toch af hoe hij zijn post ontvangt Maar ook in andere op zichten, eten doet men doorgaans met de handen en ontstaat er spontaan een onzichtbare muur wanneer er iemand op de grond zit en het pad blokkeert met zijn benen. Uitleg: de vorige derde machinist zat tijdens de pauze op de vloer met zijn benen gestrekt over de doorgang. Enkele van jullie weten wellicht dat in grote delen van Azië niets zo beledigend is als over iemand heen te stappen, zelfs na herhaaldelijk duidelijk te maken dat het geen enkel probleem is konden sommige van deze jongens het niet over hun hart krijgen over de benen van de derde stappen en gingen dan ook maar weer terug zonder de koelkast bereikt te hebben.

Ik geloof dat ik nu wel genoeg over de bemanning verteld heb, en wat doe ik zelf dan tegenwoordig? Tja, zoals ik al zei, veelal het zelfde, werken, eten, slapen. En nog steeds best wel gelukkig aan boord al begin ik de machinekamer wel een beetje zat te worden, gelukkig binnenkort naar boven.
Ook begin ik thuis wel een beetje te missen, met name het eten de laatste tijd, maar dat zal komen omdat de voorraad alweer veel te laat aankwam en de laatste twee weken het eten echt dramatisch was. Gelukkig is er sinds afgelopen zaterdag weer volop eten en dergelijke (nieuw doosje Grolsch net op tijd in de hut). Maar begin zo onderhand ook weer behoefte te krijgen aan mijn eigen bed, kroeg maar vooral familie en vrienden. Bijna op de helft en dan kan het aftellen beginnen.

Allememaggies, wat een verhaal alweer, mag ik het nog gaan vertalen ook. Maarja, moet ik maar vaker schrijven.
De groeten maar weer, ik kan wel weer gaan schrijven dat de volgende update vlotter zal zijn maar dat laat ik maar gewoon achterwege. Ik ben nog wel eens op facebook en schroom niet om me een keer aan te spreken.
Tot over een paar maanden!

Dag elf, goh ik ben hier eerder geweest

Goedenavond luitjes, ik ben nu bijna twee weken aan boorden begin een beetje gewend te raken aan het ritme. Dat betekent dat ik zes dagen per week om 7.00 op sta en om 8.00 in machinekamer sta, ik begin meestal met het altijd interessante routineklusje van drukken en temperaturen opnemen. Is iets dat dagelijks moet gebeuren en typisch iets is voor de stagiair, niemand wilt het echt doen maar het moet gebeuren, gelukkig ben ik hier meestal met een half uurtje mee klaar. Vervolgens loop ik met de 3e machinist mee van wie ik wat kleinere klusjes krijg en mij op sleeptouw neemt voor de grotere klussen. Zo ben ik de afgelopen week bezig geweest met het repareren van een wormpomp, testen van diverse alarmen in machinekamer (drie keer raden wie zijn hoofd in bilgeput mocht steken), klein onderhoud aan de generatoren en geholpen met bunkeren. Ook heb ik de hoofdmotor mogen starten, relatief simpel maar het is toch wel leuk om zo'n beest te starten.

Om 15.00 is de tweede koffie ronde en hoort het einde van mijn dag in de machinekamer te zijn om zo aan mijn takenboek te werken, toch werk ik vaak tot ten minste 17.00 en is het niet zeldzaam dat ik pas na 18.00 klaar ben. Dit komt omdat een klus zich op dat moment aanbied en nieuw voor mij zijn. De 3e machinist toont ook veel initiatief om mij te betrekken bij deze klussen, al was ik ik hier gisteren niet heel blij mee in verband van een kater, meer daarover later.

En dat is dan zo'n beetje het einde van mijn werkdag, ik kom onder het smeer en zweterig terug in mijn hut en dat zal nog een tijdje zo blijven totdat mijn tijd in de machinekamer er op zit en naar de brug mag, wat ergens in November zal zijn.

Wanneer de dienst erop zit moet er natuurlijk gegeten worden, de kok aan boord is niet slecht al smaken dingen vaak een beetje hetzelfde en maakt hij de meest vreemde combinatie. Ook gaat men anders om met de houdbaarheid datum, het is niet zeldzaam dat een pak vruchtenyoghurt tien dagen na het overschrijden van de data op de verpakking terug de koelkast in gaat. Maar ik mag niet klagen, twee warme maaltijden per dag en ik hoef zelf niet te koken.

Het is ook te merken dat de nationaliteiten erg bij elkaar blijven, aan boord zijn er Nederlanders (Officieren en de Kapitein), een paar Russen (vooral machinekamer) en Indonesiërs (koks, en veel op het dek). De Indonesiërs zie ik eigenlijk alleen maar tijdens de lunch, zij eten eerder dan de rest en spenderen de rest van de pauze in het rookhok. De wij eten wel samen met de Russen maar trekken weinig met hen op buiten de pauze, ik zie ze dan wel vaak in de fitnessruimte maar ze zijn er niet bij wanneer wij in de kapiteinshut een film kijken, het schijnt dat we binnenkort een Russische kapitein krijgen, ik vraag me of hoe dat dan later gaat.

Verder kan ik goed overweg met de Nederlandse bemanning, overdag spendeer ik de meeste tijd met de 3e machinist. Hoewel hij officieel niet mijn mentor is (dat is de hoofdmachinist, welke momenteel het digitale onderhoudsplanning systeem opnieuw opzet en zoveel rookt dat het brandalarm afging, ja roken gebeurt gewoon op kantoor op de brug), heeft hij deze taak wel min of meer op zich genomen. Volgens mij heeft hij hier ook wel plezier in want hij daagt mij ook uit om zelf dingen uit te vinden en probeert mij bij klussen te betrekken. S'avonds probeer ik meestal even te gaan fitnessen om die twee warme maaltijden per dag nog even te verwerken of film kijken bij de Kapitein.

Deze laatste heeft ons (de 3e machinist en andere leerling) afgelopen vrijdag meegenomen naar Stenungsgund om wat (liters) te gaan drinken. De kapitein is redelijk jong voor zijn positie, ik geloof halverwege de dertig, maar heeft altijd een speciale positie aan boord, zo lacht iedereen altijd om zijn grapjes (leuk of niet) en krijgt altijd als eerste zijn eten. Toch denk ik dat we redelijk goed overweg met elkaar kunnen, misschien omdat hij van dezelfde muziek houd (hij lijkt ook een beetje op een viking wat wel toepasselijk is). Dus, afgelopen vrijdagavond even van boord en naar de kroeg, bij aankomst kreeg het gevoel er al eerder geweest te zijn, dit bleek later ook toen we in dezelfde kroeg terecht kwamen waar ik tijdens mijn roadtrip door Zweden ook ben geweest. We zijn later in een jachtclub beland waar ik even iets meer had gedronken dat goed voor is, tegen vier uur in bed om vervolgens door mijn wekker heen te slapen. Word om half elf wakker gebeld en mag toch meteen aan het werk, die motor waar we werkten stond toch echt stil al leek deze toch echt te draaien. Volgende keer iets rustiger aan, de machinekamer is geen goede plek om te zijn met een kater.

Ik vind het zo wel weer even mooi geweest, ik zal proberen de volgende update iets eerder te doen en dan hoeft hij ook niet zo lang te zijn. Verder wil ik mij ook nog even excuseren dat ik niet alles beantwoord, het internet hier aan boord is dramatisch en wanneer ik het wel krijg gebruik ik dit om met Larissa te chatten. Ik ga dit nog even vertalen naar het Engels en dat maar eens naar bed.

De groeten.

Dag één, aankomst

Één uur vertraging, de aansluitende vlucht op het laatste moment op mijn sokken binnen gelopen om vervolgens in Haugesund zonder reisagent op een dood vliegveld te staan omdat de zij ook op mijn vertraging hadden geanticipeerd. Een telefoontje en twee uur later ben ik dan toch op het schip aangekomen met een vriendelijke bemanning en relaxt sfeertje. Meteen even de koffers uitgepakt en hut ingericht welke ik gelukkig met niemand hoef te delen, dit geld ook voor de badkamer en verzameling aan poolse porno bladen welke de vorige bewoner zo vriendelijk onder mijn bed heeft achtergelaten. Later deze avond met de kapitein, een tweetal Nederlandse officieren en de andere stagiair Star Wars gekeken in de hut van de kapitein hemzelfe.

Ook ben ik natuurlijk wat meer te weten gekomen over wat mij te wachten staat (al weet ik voor morgen alleen wanneer het ontbijt is), en zal jullie daarom even verlichten over het hoe en wat;

Ik zit dus op een gastanker, 120m lang, geschikt voor meerdere soorten gassen maar ik geloof dat we het voorlopig alleen bij  methaan houden. Het lijkt erop dat de route zich beperkt tussen Karsto, Noorwegen (waar ik vandaag ben aangekomen) en Stenungsgund, Zweden. Een reis van zo'n twintig uur wat dit eigenlijk een veredelde veerpont maakt, wel jammer want ik had echt gehoopt de aankomende vijf maanden meer dan twee havens te zien, wel leuk navigeren hier. Daarnaast zit ik de helft van de tijd toch in de machinekamer waar weinig te zien valt.

Ik ga maar is slapen, morgen 7.30 aan het ontbijt,  ik zal proberen regelmatig updates te houden maar dat ligt er natuurlijk ook een beetje aan hoeveel mensen dit überhaupt lezen.

De groeten

PS: via deze link kan is mee over het schip te lezen en de positie realtime te volgen;
https://www.q88.com/ViewShip.aspx?id=896CDCE8F99CAFFD&vessel=Coral%20Parensis