Tja goede plannen om een blog regelmatig bij te gaan houden, ik kan niet geloven dat de tijd zo snel gegaan is. En moet toch maar een wat harder aan mijn takenboek gaan werken.
Maar dan hoor ik jullie al denken; “goh Hielke, waarom heeft dat nou zo lang geduurd met dat blog van je?”. Het kan jullie niet ontgaan zijn dat ik en Larissa uit elkaar zijn, over het hoe en wat ga ik niet uitgebreid op het net bespreken, maar samengevat werd de afstand toch iets teveel voor haar. Het heeft uiteraard nogal wat voeten in de aarde gehad alvorens we de beslissing konden maken, het was immers bijna drie jaar. Ik ben dus vooral hier mee bezig ben geweest in plaats van mijn blog of schoolwerk.
Erg pijnlijk natuurlijk, al heb ik er wel rekening mee gehouden dat het op een dag voor problemen zou gaan zorgen, dat het al zo snel zou zijn had ik echter nooit gedacht. Enige troost, ik zou haar hoe dan ook niet zien tot halverwege februari.
Maar genoeg hier over, we zien wel de toekomst brengt.
Verder gaat alles op rolletjes, ik zit nog steeds in de machinekamer en doe vrijwel hetzelfde als de laatste keer dat ik hier schreef, maar krijg wel steeds meer mijn eigen verantwoordelijkheden. Logisch natuurlijk want na twee maanden ken ik die machinekamer ook wel en laten zien dat ik prima in staat ben simpele klusjes zelfstandig te kunnen doen. Wat er echter wel veranderd is, is de aanwezige bemanning.
De afgelopen weken en dagen is er een hoop bemanning vertrokken en nieuwe bemanning voor terug gekomen. Momenteel is er nog één andere Nederlandse officier, de derde stuurman, maar die vertrekt ook binnenkort en zijn alleen wij, de drie stagiaires, de enige Nederlanders aan boord. De rest is allemaal afgelost door Russen, op de hoofdwerktuigkundige na die is Engels (fijne kerel al, kan hij af en toe ontzettend uit zijn slof springen maar dat heeft nog andere factoren. Je zou kunnen zeggen dat hoeveel de vorige HWTK rookte zoveel deze man vloekt, de hele dag door).
Vanzelfsprekend is het voor ons als Nederlanders prettiger als onze begeleiders dat ook zijn, in eerste instantie vanwege de taal barrière, (al is het vaak makkelijker te communiceren met de Russen dan de Britse HWTK met zwaar accent, maar dat terzijde). Sinds vier dagen is er een nieuwe tweede machinist, net zo als de vorige uit het Oostblok Het zal misschien zo zijn dat we ons nog moeten bewijzen bij deze man, maar het voelt weer net zoals in de eerste week toen alles gecontroleerd en uitgelegd werd, en alles wat we zeggen niet uit maakt want we weten toch niets. Het blijkt onmogelijk om door te laten dringen dat we niet volledig incompetent zijn.
Daar komt bij dat er momenteel geen derde werktuigkundige aanwezig is (papieren niet op orde en de andere derde WTK ging van boord). Het moment dat twee ervaren leerlingen van pas zouden komen, maar in plaats daarvan staat de HWTK de sewage plant uit te scheppen, mij hoor daar niet over klagen, een beetje vreemd gezicht is het wel. Over een paar dagen komt er een nieuwe derde aan boord, wellicht veranderd de situatie dan wel weer. Maakt niet heel veel uit, ik ga binnenkort naar boven en heb vrijwel altijd met een Nederlander kunnen werken waarvoor dank.
Op de brug is alleen de derde geen Rus of iets anders uit die omgeving, een geheel andere situatie ten opzichte van de laatste keer dat ik schreef toen alleen de tweede geen Nederlander was. Dit is al een tijdje zo, verder weinig van invloed voor mij op de werkvloer maar wel voor het leven buiten de werkuren.
Zoals jullie weten zaten we bij de vorige kapitein nog regelmatig in de hut film te kijken en heeft ons zowaar nog mee naar de kroeg genomen. Deze man zie eigenlijk alleen tijdens het eten, maar zelf dan niet altijd. Ook heeft deze man direct bij aankomst het gezamenlijke eten afgeschaft (of zoals de Nederlandse bemanning vaak zei, ieder voor zich en god voor ons allen). Inderdaad een stuk minder gezellig. Gelukkig is er onderhand nog een derde stagiair bij gekomen, ook een Nederlander, helemaal vanaf Terschelling.
Als laatste is de wiper na elf(!) maanden afgelost, de nieuwe is net als de vorige een jongen uit Indonesië en ook meteen de enige Indonesiër waar ik dagelijks mee te maken heb. De vorige was eigenlijk een motorman (al zou hij volgens mij ook voor derde door kunnen) en sprak prima Engels. Het eerste wat ik deze nieuwe jongen leerde was het Engelse woord voor schaar. Een groot verschil en maakt het samenwerken een stuk moeilijker.
Maar zo ben ik ook eens gaan kijken hoe met de rest van deze jongens zit, er is natuurlijk een groot cultuur verschil maar dit reikt verder dan ik in eerst instantie voor ogen had. Zo hebben we een jongen die bijvoorbeeld geen achternaam heeft, één naam in zijn paspoort, vraag me dan toch af hoe hij zijn post ontvangt Maar ook in andere op zichten, eten doet men doorgaans met de handen en ontstaat er spontaan een onzichtbare muur wanneer er iemand op de grond zit en het pad blokkeert met zijn benen. Uitleg: de vorige derde machinist zat tijdens de pauze op de vloer met zijn benen gestrekt over de doorgang. Enkele van jullie weten wellicht dat in grote delen van Azië niets zo beledigend is als over iemand heen te stappen, zelfs na herhaaldelijk duidelijk te maken dat het geen enkel probleem is konden sommige van deze jongens het niet over hun hart krijgen over de benen van de derde stappen en gingen dan ook maar weer terug zonder de koelkast bereikt te hebben.
Ik geloof dat ik nu wel genoeg over de bemanning verteld heb, en wat doe ik zelf dan tegenwoordig? Tja, zoals ik al zei, veelal het zelfde, werken, eten, slapen. En nog steeds best wel gelukkig aan boord al begin ik de machinekamer wel een beetje zat te worden, gelukkig binnenkort naar boven.
Ook begin ik thuis wel een beetje te missen, met name het eten de laatste tijd, maar dat zal komen omdat de voorraad alweer veel te laat aankwam en de laatste twee weken het eten echt dramatisch was. Gelukkig is er sinds afgelopen zaterdag weer volop eten en dergelijke (nieuw doosje Grolsch net op tijd in de hut). Maar begin zo onderhand ook weer behoefte te krijgen aan mijn eigen bed, kroeg maar vooral familie en vrienden. Bijna op de helft en dan kan het aftellen beginnen.
Allememaggies, wat een verhaal alweer, mag ik het nog gaan vertalen ook. Maarja, moet ik maar vaker schrijven.
De groeten maar weer, ik kan wel weer gaan schrijven dat de volgende update vlotter zal zijn maar dat laat ik maar gewoon achterwege. Ik ben nog wel eens op facebook en schroom niet om me een keer aan te spreken.
Tot over een paar maanden!
