Zo, ik zal maar weer eens wat schrijven dacht ik zo. Er is al weer wat tijd overheen gegaan sinds de laatste keer, sta al weer ruim een maand op de brug en er is nog genoeg gebeurd hier aan boord waarvan ik helaas niet alles op internet kan zetten.
Op de brug dus, ik was erg blij om eindelijk naar boven te gaan maar helaas was het niet waarop hoopte, eerlijk gezegd was het lange tijd erg treurig gesteld gezien mijn werkzaamheden. De eerste dagen heb ik mee kunnen lopen met een Nederlandse 3e officier, nadat hij van boord ging ben ik wacht gaan lopen met de tweede. In tegenstelling tot mijn tijd in de machinekamer werd er absoluut niets meer van mij verwacht en kon vrijwel mijn eigen gang gaan. De eerste week wel leuk om even “vakantie” te houden, maar voelt jezelf toch erg snel nutteloos. Ik heb tevergeefs geprobeerd wat meer verantwoordelijkheden te krijgen maar veel verder dan eens in de week een drill te organiseren en te kijken hoe de tweede zijn wacht liep kwam het niet . In andere woorden, men zou het niet door gehad hebben al zou ik een reisje missen en een paar dagen in Stenungsund blijven en het leek ook niemand echt te interesseren.
Gelukkig is daar snel verandering in gekomen met de nieuwe kapitein twee weken geleden en een nieuwe tweede die ook werkelijk wat uitlegt. Weer geen NL kapitein terwijl we toch echt Nederlandse begeleiders toegezegd waren en ook al in de planning stond, flink balen weer dus. Nogmaals, het maakt me niet eens zo heel veel uit dat deze man niet uit NL komt betreft mijn werkzaamheden maar wel voor het leven aan boord. De sociale omgang is toch heel anders, waar eerst nog film keken in de hut van de kapitein en naar de kroeg gingen, hebben we nu een zeer autoritaire man die mij niet persoonlijk aanspreekt (in mijn bijzijn) maar tegen de eerste stuurman zegt dat ik geen schoolwerk meer op de brug mag doen en muziek mag draaien. En ook vreemde regeltjes als het niet meer mogen zitten tijdens een wacht want dan kan je niet in slaap vallen (geld ook voor de officieren die al 30 jaar varen). Nou je moet flink aan narcolepsie leiden om op een stoel in slaap te kunnen vallen terwijl het buiten stormt, enige resultaat is een paar stalpoten aan het einde van de dag. Ik begrijp deze man niet en hij begrijpt ons niet, maar hij zet mij tenminste wel aan het werk. Bleek ook snel dat wij niet enige zijn die er moeite mee hadden, twee dagen aan boord en stuurt de bootsman naar huis die al heel wat maanden aan boord zat. Moet ik wel bij zeggen dat hij dat aan zichzelf te danken heeft al had het makkelijk voorkomen kunnen worden.
We waren ook aangenaam verrast met het nieuws dat er een NL kapitein een maand mee zou varen om wat ervaring met gastankers te doen, maar ook deze is niet gekomen. Ben er nu wel beetje klaar mee en ga er verder niet over zeuren, ik heb een waardeloze eerste maand gehad op de brug maar heb afgelopen week meer geleerd dan de hele maand ervoor. Dat laatste is vooral te danken aan de nieuwe tweede, een Oekraïner van mijn leeftijd. Spreekt goed engels en betrekt mij bij alles wat hij doet, heb ook het idee dat hij zichzelf wilt bewijzen want erg ijverig en net zijn eerste reis sinds zijn promotie.
En tja, het leven aan boord is verder beetje hetzelfde gebleven. Hebben erg zwaar weer gehad afgelopen/vorige week, en als ik de twee machinist mag geloven (die al 10 jaar op dit schip werkt) het zwaarste weer dat het schip ooit gehad heeft. Hebben ook wat schade geleden, binnen ging er heel wat meubilair aan wandel, is de industriële afwasmachine in de kombuis van zijn fundatie afgekomen en er heel wat servies gesneuveld. Buiten zijn er meerdere lampen kapot gegaan, is er een schotelantenne van het dak gewaaid en was de drinkwatertank leeg nadat er op het dek een nooddouche twee dagen open stond, waarschijnlijk door een grote golf op het pedaal van de kraan. Het is eigenlijk van de zotte dat we überhaupt zijn gaan varen gezien de vooruitzichten.
Was ook de eerste keer dat ik blij was met de korte reisjes die maken, twee dagen niet slapen of douchen, liever niet meer. Enige voordeel was dat het ons schema overhoop heeft gegooid waardoor we zowaar een andere haven aandeden. Een industrie gebied als alle andere, maar wat waren wij blij met het nieuws. Best sneu eigenlijk.
Gelukkig is het einde in zicht, heb die fjorden nu wel gezien, steeds dezelfde reis, elke dag grijze lucht, regen, zonsondergang om vier uur s'middags. Ja, volgende keer maar een stage in Zuid-Amerika uitzoeken.
